خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا) فرامرز سيدآقايي،روزنامه نگار و نويسنده:
سالياني است كه ما ايرانيها با دو جمله توصيف مي شويم: ايرانيها كتاب نمي خوانند/ سرانه مطالعه ايرانيها تنها دو دقيقه است. و همه دنبال اين مي گردند كه چطور مي شود ايرانيها را به مطالعه علاقه مند كرد. چون جويندگان فيل در تاريكي، گاه قيمت كتاب را بهانه مي كنيم، گاه محدوديت هاي فرهنگي را، گاه ضعف چيزهاي ديگر را و گاه مشكلات نشر و بهانه هاي ديگر. شايد درست يا نادرست اما. . . شعري دارد بودلر فرانسوي. نوشته:
گاهواره ام بر كتابخانه تكيه داشت/ . . . / من به بزرگي قطع وزيري بودم
زياد دنبال اين نمي گردم كه ته و توي اين شعر چه مفهومي دارد يا چرا سروده شده است. من از ظاهر اين شعر درسي مي آموزم. اين دو جمله- چه اشتباهي مي كنم- اين دو مصرع، كسي را در كودكي تصوير كرده كه گاهواره اش به كتابخانه تكيه داشته است. كودكي و كتاب چه زيبا در اين دو مصرع شعر بودلر به هم آميخته شده است. مگر براي كودك فرقي مي كند كه گاهواره اش به چه چيزي تكيه دارد؟ فرق مي كند؟ شايد فرق نكند اما قدرت نهفته در واژه هايي كه به درستي كنار هم نشانده شده اند- كودك، گاهواره، كتابخانه، قطع وزيري - در يك مصرع پر از حس گرم خواندن، مفهوم دقيق، طنزآلود و عميقي را به خواننده اين دو مصرع منتقل مي كند و او را از فكر كردن به واقعي يا خيالي بودن ادعاي تكيه گاهواره به كتابخانه باز مي دارد. مفهوم كنايه آميزي كه من از اين واژه ها درك مي كنم، اين است كه شاعر، بزرگي كودكي را با قطع وزيري كتاب قياس كرده و از اين طريق او را تا جايي كه توانسته بزرگ جلوه داده است. آنقدر كه خواننده اين شعر در ذهنش پي در پي دنبال تطبيق بزرگي كودكي مي گردد كه گاهواره اش به كتابخانه تكيه داده شده است و دست آخر ناتوان از قياس اين دو در عالم واقع، به همان تطبيق ذهني بسنده مي شود. اين مقدمه بود براي يادداشتي كه مي خواهم بنويسم.
يادداشت: گاهواره كودكان را به كتابخانه تكيه دهيد و بگذاريد با كتاب آنقدر بزرگ شوند كه به قطع وزيري برسند تا ديگران در آينده در باره ايرانيان نگويند اينها ملتي كتاب گريزند.